Postanowienie TK z dnia 12 czerwca 2008, sygn. Ts 238/07

Skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 11 października 2007 r. skargę konstytucyjną, w której domaga się zbadania zgodności art. 4241 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Zakwestionowany przepis przewiduje, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może zostać wniesiona do Sądu Najwyższego od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Naruszenia wywiedzionych z art. 2 Konstytucji zasad państwa prawnego i przyzwoitej legislacji skarżący upatruje w sprzeczności pomiędzy treścią zaskarżonej normy i art. 4171 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.). W jego ocenie art. 4171 § 2 k.c. spełnia standardy konstytucyjne, przewidując możliwość domagania się odszkodowania od Skarbu Państwa w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, podczas gdy zakwestionowany art. 4241 § 1 k.p.c. wprowadza dodatkowe przesłanki, które musi spełniać prawomocne orzeczenie, polegające na tym, że musi ono kończyć postępowanie w sprawie oraz zostać wydane przez sąd drugiej instancji. Skarżący uważa za niezgodne z Konstytucją obydwa dodatkowe wymogi; w szczególności zaś podnosi, iż brak racjonalnych powodów dla wyłączenia dopuszczalności wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem od prawomocnego orzeczenia niekończącego postępowania w sprawie, ponieważ jego wydanie może wyrządzić obywatelowi szkodę tak samo, jak orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. Okoliczność ta przesądza także o naruszeniu prawa do naprawienia szkody wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniem władzy publicznej, zagwarantowanego w