Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 238/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 października 2009 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w związku
z art. 36 ust. 6 i 7 zdanie drugie w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK); a także art. 5 ust. 3 ustawy o TK w związku z art. 22 § 1 pkt 3 i 6 ustawy
z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.) oraz w związku z art. 6 § 1 pkt 3 i 7 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) z art. 79 ust. 1 w związku
z art. 194 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W opinii skarżącego prawo do skargi konstytucyjnej obejmuje gwarancję ostatecznego rozpoznania skargi konstytucyjnej przez
Trybunał Konstytucyjny w składzie 15 sędziów wybranych „bez uprzedniego wykluczenia lub dyskryminacji jakichkolwiek osób wyróżniających
się wiedzą prawniczą, w tym również bez uprzedniego wykluczenia lub dyskryminacji osób wyróżniających się wiedzą prawniczą,
które nie wykonywały zawodu prawniczego i nie uzyskały zawodowego tytułu magistra po ukończeniu studiów prawniczych uznanych
lub zorganizowanych w Polsce”. W dalszej części pisma procesowego skarżący wywodzi, że zakwestionowane przepisy przewidują
orzekanie przez trzech sędziów Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej oraz że wykluczają
wybór do tego orzekania osoby wyróżniającej się wiedzą prawniczą, „która nie wykonywała zawodu prawniczego i nie uzyskała
zawodowego tytułu magistra”. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, zaskarżone przepisy ograniczają bezstronność i „jakość rozpoznania
skargi konstytucyjnej”, zwłaszcza w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeka „w materii daleko wykraczającej poza kwestie
zwyczajnego stosowania i wykładni