Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 238/10 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 18 września 2010 r. skarżąca zakwestionowała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
– Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) z art. 2, art. 7, art. 32 ust.
1, art. 45 ust. 1 i art. 87 ust. 1 Konstytucji.
W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła prowadzone w jej sprawie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne. Wskazała
przy tym argumenty przemawiające – jej zdaniem – za nieprawidłowością ocen prawnych dokonanych przez organy stosujące prawo.
W skardze brak było uzasadnienia niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu Ordynacji podatkowej.
2. Postanowieniem z 14 lutego 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
stwierdził, że skarga odnosiła się do pozostającej poza jego kognicją sfery stosowania prawa, skarżąca częściowo niewłaściwie
określiła wzorce kontroli, a także nie wskazała sposobu naruszenia przysługujących jej konstytucyjnych wolności lub praw.
3. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł w ustawowym terminie zażalenie. Skarżąca nie zgodziła się w zażaleniu
ze stwierdzeniem, że skarga zmierzała do poddania kontroli Trybunału procesu stosowania prawa. W zażaleniu skarżąca podniosła
ponadto, że Trybunał nie odniósł się do sygnalizowanej w skardze niezgodności art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z art.
45 ust. 1 Konstytucji, oraz że wbrew ocenie zawartej w postanowieniu o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu
zarzut naruszenia