Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 239/09 |
Uzasadnienie:
W skardze z 13 października 2009 r. wniesiono o zbadanie konstytucyjności art. 545 i art. 429 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), „w zakresie, w jakim przepisy te przewidują
obligatoryjny wymóg sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania karnego przez adwokata lub radcę prawnego
oraz odmowę przyjęcia wniosku niespełniającego tego wymogu”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Zarządzeniem z 17 czerwca 2005 r. (sygn. akt II AKo
66/05) przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
karnego, a następnie zarządzeniem z 12 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II AKo 66/05) odmówił przyjęcia zażalenia na zarządzenie
z 17 czerwca 2005 r.
Sąd Najwyższy – Izba Karna postanowieniem z 24 listopada 2005 r. (sygn. akt III KZ 51/05) utrzymał w mocy zarządzenie z 12
sierpnia 2005 r.
W ocenie skarżącego, przymus adwokacko-radcowski do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania karnego jest nieuzasadnionym
ograniczeniem jego prawa do sądu. O ile w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązkowe występowanie profesjonalnych pełnomocników
jest zasadne, o tyle w postępowaniu przed sądami powszechnymi brak jest wartości, które mogłyby stanowić podstawę ograniczenia
(a de facto pozbawienia) jego „uprawnienia do samodzielnego przedstawienia swoich racji, dla których zasadne jest wznowienie postępowania”.
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia