Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 marca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 239/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 sierpnia 2011 r. (data nadania) Donimaks Sp. z o.o. (dalej:
skarżąca) zarzuciła naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji przez art. 48 § 1 pkt 5 w zw. z art. 379 pkt 4, art. 378 pkt 1 oraz
art. 386 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w którym ograniczają wyłączenie sędziego z mocy ustawy tylko do spraw o ważność aktu prawnego sporządzonego z
jego udziałem lub przez niego rozpoznanego. Ponadto, wystąpiła o zbadanie zgodności art. 379 pkt 2 w zw. z art. 378 pkt 1
oraz art. 386 § 2 k.p.c. w zakresie ograniczenia nieważności postępowania tylko do jednej strony postępowania, tzn. tej, której
pełnomocnik nie był należycie umocowany, z art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 5 grudnia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał
oczywistą bezzasadność zarzutów skargi (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym,
Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła naruszenia przez
art. 379 pkt 2 w zw. z art. 378 pkt 1 oraz art. 386 § 2 k.p.c. prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji
(art. 78 Konstytucji), ani prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 32 i art. 2 Konstytucji). Podkreślił przy tym,