Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 239/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 września 2012 r. B. i J. S. (dalej: skarżący), reprezentowani
przez adwokata ustanowionego z urzędu, zakwestionowali zgodność art. 3989 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim „pozwala na odmowę przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, niezależnie od jej zasadności”, z art. 2 w związku
z art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1 i art. 176 ust. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżących art. 3989 § 1 k.p.c. pozbawił ich „prawa do rozpoznania sprawy (skargi kasacyjnej) przez sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji)”, doszło zatem
do naruszenia „zasad[y] prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy przez sąd, a tym samym prawa do dostępu do wymiaru
sprawiedliwości sprawowanego przez sądy”. Zdaniem skarżących zaskarżony przepis nie zapewnia konstytucyjnych gwarancji sprawiedliwej
procedury i poprawnej legislacji, ponieważ postanowienie jest wydawane na posiedzeniu niejawnym, bez publicznego ogłoszenia
wyroku.
Postanowieniem z 12 czerwca 2013 r. (doręczonym 18 czerwca 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze, ustaliwszy, że została ona wniesiona z przekroczeniem terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał stwierdził ponadto, że
art. 3989 § 1 pkt 2-4 k.p.c. nie był podstawą orzeczenia, w związku z którym skarżący wnieśli skargę, oraz że zarzuty sformułowane w
skardze były oczywiście bezzasadne.
W zażaleniu z 25 czerwca 2013 r. (data nadania) skarżący zakwestionowali postanowienie Trybunału w całości. Zarzucili w nim
Trybunałowi, że błędnie przyjął, iż termin do wniesienia skargi konstytucyjnej ma charakter terminu nieciągłego, o którym
mowa w art. 114