Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 239/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 września 2014 r. „Agri Plus” Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że – po pierwsze
– art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033, ze zm.; dalej: u.n.n.) w
związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków
technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81; dalej: rozporządzenie)
są niezgodne z art. 20 i art. 22, a także art. 20 i art. 22 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji; a – po drugie
– że art. 25 u.n.n. jest niezgodny z art. 20 i art. 22 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane w skardze art. 25 ust. 1 u.n.n. w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia naruszają wolność
prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ „wprowadza[ją] nieuzasadnione jej ograniczenie, przy jednoczesnym naruszeniu
zasad proporcjonalności”. Norma ta zobowiązuje bowiem hodowców trzody chlewnej do zamknięcia zbiornika służącego do przechowywania
nawozu naturalnego (tj. gnojówki i gnojowicy) w sposób, który – jak zarzuciła skarżąca – nie jest konieczny. Jak stwierdziła
skarżąca, wystarczającym sposobem ochrony środowiska (tj. ograniczenia emisji amoniaku) jest przykrycie zbiornika np. powłoką
pływającą (którą obecnie stosuje skarżąca). Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że takie sposoby ograniczenia emisji amoniaku
są obecnie stosowane „na poziomie Unii Europejskiej”. Zdaniem skarżącej wykonanie obowiązku wynikającego z zakwestionowanej
w skardze normy wiąże się ze znacznymi kosztami, które – jak podkreśliła – nie każdy przedsiębiorca jest w stanie ponieść.
Skarżąca krytycznie odniosła się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (przedstawionego w