Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 lutego 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 24/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 17 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił art. 17
ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. 2005 r. Nr 31, poz. 267, ze zm.) sprzeczność z art. 30, art. 32, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Działając na podstawie kwestionowanego przepisu, Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Poznaniu, Inspektorat Poznań III,
decyzją z dnia 8 maja 2006 r. (znak: 290300-SZ-603-6000-N-2/2006), zobowiązał skarżącą do zwrotu nadpłaconego zasiłku. Sąd
Rejonowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 r. (sygn. akt X 1 U 903/06) zmienił częściowo zaskarżoną decyzję. Apelacja
wniesiona przez skarżącą od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Poznaniu, Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 października 2007 r. (sygn. akt VIII Ua 49/07).
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie zasady równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego
w czasie choroby. Zdaniem skarżącej kwestionowana regulacja nierówno traktuje obywateli w zależności od rodzaju wykonywanej
przez nich działalności zarobkowej: osoby wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę są lepiej traktowane niż obywatele prowadzący
działalność indywidualną, w stosunku do których nawet niewielka styczność z firmą jest traktowana jako wykonywanie działalności
zarobkowej. Zdaniem skarżącej przepis ten narusza także prawo do ochrony zdrowia w sytuacji, w której zalecenia lekarza prowadzącego
nakazują ubezpieczonemu przedsiębiorcy ze względów terapeutycznych wykonywać niektóre czynności zawodowe celem oderwania jego
myśli od procesów chorobowych.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lutego 2008 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w
terminie 7 dni braków skargi konstytucyjnej m.in. przez określenie sposobu, w jaki zaskarżony przepis narusza wskazane w skardze
konstytucyjnej prawa i wolności.