Postanowienie TK z dnia 03 kwietnia 2012, sygn. Ts 24/12

W skardze konstytucyjnej z 2 lutego 2012 r. Rafał i Dorota W. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) w związku z art. 370 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 w związku z art. 78 oraz z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżących zaskarżona regulacja w nieuzasadniony sposób różnicuje sytuację osób, które razem z apelacją złożyły prawidłowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został następnie oddalony, oraz osób, których wniosek został odrzucony z powodu wad formalnych. W pierwszym wypadku strona reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego jest bowiem wzywana do uiszczenia opłaty od pisma, z którym wniosek był związany, lub pismo jest jej zwracane i ma ona możliwość jego ponownego wniesienia. Skarżący podnieśli, że zaskarżone przepisy naruszają zasadę prawidłowej i rzetelnej legislacji oraz sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji), gdyż nie regulują wyraźnie skutku nieopłacenia apelacji w terminie i w konsekwencji pozostawiają sądom swobodę w decydowaniu o tych skutkach. Ponadto zdaniem skarżących zaskarżona regulacja – przewidująca, że w wypadku oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych złożonego przez stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego razem z apelacją, strony nie wzywa się do opłacenia apelacji, a termin do jej opłacenia, po upływie którego następuje odrzucenie apelacji, biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych – nieproporcjonalnie ogranicza prawo do