Postanowienie TK z dnia 19 sierpnia 2014, sygn. Ts 24/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 stycznia 2013 r. (data nadania) M.K. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2007 r. – w zakresie, w jakim przepisy te bezwzględnie wyłączają możliwość finansowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia lub budżet państwa leczenia planowego poza granicami kraju i nie przewidują przy tym refinansowania tego leczenia nawet w stanach nagłych, wymagających natychmiastowego udzielenia pacjentowi świadczeń medycznych w ośrodku zagranicznym, w których to stanach oczekiwanie na wymaganą przez art. 25 ustawy o świadczeniach zgodę Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia lub wymaganą przez art. 26 ustawy o świadczeniach zgodę Ministra Zdrowia może skutkować zagrożeniem życia lub zdrowia pacjenta, a także w zakresie, w jakim regulacja zawarta w tych przepisach nie przewiduje możliwości uzyskania zgody następczej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, tj. po udzieleniu świadczeń zdrowotnych za granicą, z art. 68 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skarga obejmowała również zarzut niezgodności z art. 68 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji – w analogicznym zakresie – przepisów wykonawczych wydanych na podstawie zaskarżonych przepisów ustawy o świadczeniach: rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wniosku do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju (Dz. U. Nr 279, poz. 2769; dalej: rozporządzenie w sprawie wniosku do Prezesa NFZ) – wydanego na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy o świadczeniach, oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie kierowania świadczeniobiorców na leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami