Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 sierpnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 24/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 lutego 2017 r. (data nadania) T.K. (poprzednio T.W.,
dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 163 § 2 w związku z art. 158 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 52, ze zm.;
dalej: u.s.p.) w zakresie, w jakim przewidując obowiązek sporządzenia przez Radę Miasta opinii o kandydacie na ławnika, pomija
obowiązek sporządzenia jej uzasadnienia, jest niezgodny z art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 3 i 4,
art. 60 oraz art. 77 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Postanowieniem z 31 października 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 listopada 2018 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą wydania tego orzeczenia było ustalenie, że skarga pozostaje
poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego, gdyż istota zarzutów niekonstytucyjności zakwestionowanej normy sprowadza się do
stwierdzenia istnienia luki prawnej. Ponadto, Trybunał zwrócił uwagę na wadliwość wzorców kontroli powołanych w skardze i
na brak możliwości powiązania upatrywanego naruszenia praw wynikających z tych przepisów z orzeczeniem wskazanym jako ostateczne.
3. W zażaleniu z 15 listopada 2018 r. (data nadania) skarżący zarzucił błędne zastosowanie art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku
z art. 51 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie funkcjonowania Trybunału Konstytucyjnego
(Dz. U. poz. 2072, ze zm.). Stwierdził bowiem, iż Trybunał błędnie przyjął, że wyrok Sądu Okręgowego w W. z 14 września 2016
r. (sygn. akt […]) nie stanowił ostatecznego orzeczenia naruszającego prawa i wolności konstytucyjne skarżącego, nie wynikał
on bezpośrednio