Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 24/23 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 24 stycznia 2023 r. (data nadania) J.C. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z
urzędu, wystąpił o zbadanie zgodności art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym
bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75; dalej: ustawa o skardze) przez to, „że do postępowania toczącego się
na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu którego skarga dotyczy”,
z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 8 listopada 2023 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Przystępując
do rozpoznania skargi w zakresie zakwestionowanego art. 8 ust. 2 ustawy o skardze, Trybunał Konstytucyjny poczynił zastrzeżenie,
że jest on przepisem w pełni odsyłającym, który – w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie – nakazuje stosować odpowiednie
przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Jako przepis odsyłający samodzielnie
nie kreuje ani nie ogranicza żadnych praw i obowiązków skarżącego w postępowaniu w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania,
a tym samym nie reguluje żadnych konstytucyjnych praw podmiotowych (zob. wyrok TK z 22 października 2015 r., sygn. SK 28/14,
OTK ZU nr 9/A/2015, poz. 149). Podkreślił, że zarzuty skargi konstytucyjnej dotyczące niezgodności art. 8 ust. 2 ustawy o
skardze z Konstytucją powinny być powiązane z przepisem, który miał zastosowanie z uwagi na rodzaj postępowania głównego,
którego dotyczy skarga. Trybunał stwierdził również, że przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ten przepis prawa,
który stanowił podstawę wydania przez sąd orzeczenia naruszającego prawa lub wolności konstytucyjne skarżącego. Biorąc powyższe
pod uwagę, Trybunał uznał, że skarżący nieprawidłowo określił przedmiot