Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 marca 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 240/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 września 2021 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 78 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6
czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący wniósł o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w celu złożenia wniosku o podjęcie na nowo postępowania karnego zakończonego
prawomocnym postanowieniem o odmowie wszczęcia śledztwa. Sędzia Sądu Rejonowego w S. zarządzeniem z 25 marca 2021 r. (sygn.
akt […]) nie uwzględnił wniosku i odmówił wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. Skarżący złożył na to orzeczenie zażalenie. Sąd
Rejonowy w S. w postanowieniu z 29 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]) postanowił zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone zarządzenie
utrzymać w mocy.
3. Zdaniem skarżącego, uzależnianie ustanowienia pełnomocnika (obrońcy) z urzędu od badania sytuacji majątkowej wnioskodawcy
przebywającego w zakładzie karnym jest niezgodne z Konstytucją. W jego opinii, już samo przebywanie w zakładzie karnym wskazuje,
że wnioskodawca nie ma środków na sfinansowanie pomocy prawnej i dlatego w takiej sytuacji