Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 września 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 241/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 3 października 2006 r. skarżący wniósł o stwierdzenie sprzeczności
art. 106 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 13, poz. 94, ze zm.) z art. 32 Konstytucji.
Wyrokiem z 18 kwietnia 2005 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia II Wydział Karny uznał skarżącego winnym popełnienia
przestępstwa z art. 205 § 1 w zw. z art. 266 § 2 k.k. z 1969 r. (sygn. akt II K 656/00). Orzeczenie to zostało utrzymane w
mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – X Wydział Karny z 11 stycznia 2006 r. (sygn. akt X Ka 940/05).
W uzasadnieniu skargi ograniczono się do stwierdzenia, iż zaskarżony przepis, mimo iż formalnie uchylony, znajduje zastosowanie
ze względu na brzmienie art. 4 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.). Zdaniem
skarżącego, przepis ten narusza jego prawo do równego traktowania wynikające z treści art. 32 Konstytucji, a ponadto dyskryminuje
go w życiu społecznym, „tym bardziej, że stosuje się przewidziane w tym przepisie rygory bez wydania do niego wyroku skazującego”.
Z wnioskiem o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, wystąpił skarżący 17 marca 2006 r. Pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie
informujące o wyznaczeniu pełnomocnika zostało doręczone adwokatowi skarżącego 19 lipca 2006 r. W piśmie procesowym nie podano
daty doręczenia obrońcy skarżącego w postępowaniu przed sądami powszechnymi wyroku sądu II instancji decydującego w wyczerpaniu
drogi prawnej.
Postanowieniem z 19 kwietnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej,
powołując się w uzasadnieniu na niewskazanie zarówno w skardze konstytucyjnej, jak i w piśmie procesowym nadesłanym w celu
uzupełnienia braków skargi, prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym lub konstytucyjnej wolności. Trybunał