Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 241/08 |
Uzasadnienie:
Skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego 31 lipca 2008 r. skargę konstytucyjną, w której domaga się uznania art. 14 ust.
2 i art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze
zm.; dalej: u.k.s.c.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji; art. 2 ustawy
z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej:
ustawa o zmianie u.k.s.c. z 2006 r.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji;
art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Przedmiot zarzutów skarżącego stanowi
wynikający z art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2 u.k.s.c. obowiązek wnoszenia opłaty podstawowej w kwocie 30 zł przez osobę zwolnioną
od ponoszenia kosztów sądowych w całości oraz utrzymanie tej regulacji – mimo uchylenia wskazanych powyżej przepisów o opłacie
podstawowej – do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej u.k.s.c. z 2006 r. na podstawie zaskarżonego
art. 2 tejże ustawy. W ocenie skarżącego powyższe regulacje ograniczają – podlegające ochronie – nabyte przez stronę prawo
podmiotowe, zmieniają sytuację jednostki po rozpoczęciu przez nią przedsięwzięcia na gruncie dotychczasowych przepisów oraz
powodują utratę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, a tym samym naruszają art. 2 Konstytucji. Ich zastosowanie
w