Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 241/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 września 2013 r. J.G. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o
leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867, ze zm.;
dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 45, art. 68 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona bez związku ze sprawą rozstrzyganą przez organy administracji publicznej lub sądy.
Zdaniem skarżącej niekonstytucyjność rozporządzenia wynika z braku możliwości uzyskania opinii lekarza ubezpieczenia zdrowotnego
niezbędnej do leczenia poza granicami kraju. Skarżąca zauważyła, że świadczeniobiorcy nie mają „jakiegokolwiek instrumentu,
który pozwalałby (…) na skuteczne wyegzekwowanie od lekarza wymaganej opinii”.
Postanowieniem z 20 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
Trybunał wskazał, że w sprawie skarżącej nie została wydana żadna decyzja ani orzeczenie sądowe, które legitymowałyby ją do
wystąpienia ze skargą konstytucyjną.
Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na to postanowienie. Jego