Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 242/08 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność art. 130² § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1 w związku z art. 45 oraz art.
31 ust. 3 w związku z art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji w zakresie, w jakim wprowadza rażące zróżnicowanie pomiędzy
sytuacją procesową i dostępem do sądu obywatela, który jest w stanie samodzielnie, bez pomocy pełnomocnika, bronić swych praw
na drodze sądowej, a obywatelem, który potrzebuje w tym zakresie fachowego wsparcia. W przekonaniu wnoszącego skargę konstytucyjną,
zaskarżony przepis pozbawia jednostkę prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez sąd odwoławczy, a tym samym zamyka dostęp do
drogi sądowej przez nałożenie ograniczeń w celach niewspółmiernych z „wagą ograniczonego prawa”.
Postanowieniem z 17 kwietnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu
na istnienie przesłanki zbędności orzekania. Wyrokiem z 17 listopada 2008 r. Trybunał Orzekł, że „art. 130² § 3 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje, że sąd
odrzuca nieopłaconą apelację wniesioną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, bez uprzedniego wezwania
do uiszczenia należnej opłaty, jest zgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej” (SK 33/07, OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 154).
Skarżący 4 maja 2009 r. złożył na powyższe postanowienie zażalenie. W jego ocenie „nie można jednak na równi stawiać opłaty
stałej oraz opłaty, której wyliczenie zależy od przyjętych kryteriów”. Zdaniem skarżącego zdecydowany sprzeciw budzi uznanie
przez Trybunał, że zbędne jest orzekanie co do meritum, pomimo braku wyroku Trybunału w