Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 243/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 sierpnia 2008 r. skarżący zarzucił niezgodność: art. 97 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art.
176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 547 § 1 k.p.k. z art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust.
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, że zaskarżony przepis art. 547 § 1 k.p.k., w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia
na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane przez sąd apelacyjny, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 oraz art.
45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, sąd orzekający w przedmiocie wznowienia postępowania, decydując
się na przesłuchanie wskazanych przez skarżącego świadków w trybie art. 97 k.p.k., przyjął tryb postępowania, który z góry
zdyskwalifikował te dowody, co w ocenie skarżącego przesądza o sprzeczności tego przepisu z konstytucyjnym prawem do obrony,
prawem do sądu i zasadą demokratycznego państwa prawnego.
Postanowieniem z 22 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując,
że treść zaskarżonego przepisu art. 547 § 1 k.p.k. pozostaje bez związku z ostatecznym orzeczeniem zapadłym w sprawie skarżącego.
Orzeczeniem, które wskazał skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i wolnościach, jest postanowienie Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu – II Wydział Karny z 24 kwietnia 2008 r., w którym Sąd ten oddalił wniosek obrońcy skarżącego o wznowienie postępowania.
Skarżący nie wnosił żadnych środków odwoławczych, przy rozpoznaniu których podstawą rozstrzygnięcia mógłby być art. 547 §
1 k.p.k. Zatem Trybunał stwierdził brak w tym zakresie ostatecznego orzeczenia, wymaganego przez art. 79 ust. 1