Postanowienie TK z dnia 21 czerwca 2010, sygn. Ts 243/09

W skardze konstytucyjnej z 14 października 2009 r. wniesiono o zbadanie konstytucyjności art. 547 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.). Skarżący zarzucił, że przepis ten narusza zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) i zasadę dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji), gdyż nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu apelacyjnego lub Sądu Najwyższego oddalające wniosek lub pozostawiające wniosek bez rozpoznania.

Postanowieniem z 21 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdyż objęta zaskarżeniem norma nie stanowiła podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącego, a zatem nie może być – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowokonstytucyjnym zainicjowanym przez skarżącego.

Pismo zatytułowane „zażalenie” z 2 lipca 2010 r. podpisał i wniósł osobiście skarżący, podnosząc, że pełnomocnictwo dla adwokata obejmowało tylko „sporządzenie i wniesienie skargi”, nie zaś „udział w postępowaniu”. Skarżący wywiódł z tego, że on osobiście występował w postępowaniu i jemu należało doręczać orzeczenia wydane na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej.

Zażalenie z 4 lipca 2010 r. na postanowienie Trybunału z 21 czerwca 2010 r., o treści identycznej jak pismo z 2 lipca 2010 r., wniósł pełnomocnik skarżącego.

Sformułowane zarzuty dotyczą, po pierwsze, braku zasadności – w ocenie skarżącego – wniesienia niedopuszczalnego środka odwoławczego (i narażenia się pełnomocnika lub obrońcy nawet na postępowanie dyscyplinarne z tego tytułu), zaś po wtóre, nieuwzględnienia przez Trybunał w zakwestionowanym postanowieniu treści wyroku z 29 czerwca 2010 r., P 28/09 (OTK ZU nr 5/A/2010, poz. 52).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 1 sierpnia 1997 r.