Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 243/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 września 2013 r. (data nadania) M.K. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 285 § 1a w zw. z art. 285 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 czerwca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy,
że sformułowane w niej zarzuty są oczywiście bezzasadne (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o
Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]). Po pierwsze, jak podkreślił Trybunał, skarżący
zrealizował swoje prawo do sądu, tj. zakwestionował postanowienie o ukaraniu go karą porządkową, a sąd drugiej instancji rozpoznał
jego zażalenie. Po drugie, zdaniem Trybunału, skarżący nie wykazał, że źródłem naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych
praw był przepis przywołany przez niego w skardze. Nie uprawdopodobnił tym samym nieproporcjonalnego naruszenia zasady sprawiedliwości
proceduralnej i zasady równości broni stron procesu. Ponadto Trybunał uznał za potencjalny, tj. niemający podstaw w sprawie
skarżącego, zarzut naruszenia Konstytucji przez art. 285 § 1a w zw. z art. 285 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim przepisy te
nie przewidują możliwości nałożenia kary porządkowej na oskarżyciela publicznego. To bowiem wyłącznie skarżący, działający
jako obrońca, swoim zachowaniem dał pretekst do zastosowania wobec niego kary porządkowej. Trybunał przypomniał również o
tym, że art. 2 Konstytucji co do zasady nie