Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 243/14 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 września 2014 r. (data nadania) A.W. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstaw wymiaru
emerytur i rent z dnia 1 kwietnia 1985 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 77; dalej: rozporządzenie) w zakresie, w jakim pomija ustalenie
podstawy wymiaru emerytury lub renty od faktycznie wypłacanego wynagrodzenia pracownika zatrudnianego zagranicą, z art. 32
Konstytucji i art. 2a ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.; dalej: u.s.u.s.).
2. Postanowieniem z 8 kwietnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
stwierdził, że wzorcem kontroli konstytucyjności przepisów aktu normatywnego można jedynie uczynić przepisy Konstytucji, natomiast
skarżąca oprócz art. 32 Konstytucji jako wzorzec kontroli wskazała także przepisy u.s.u.s. W związku z powyższym Trybunał
uznał, że rozpoznanie zarzutu o takiej konstrukcji jest niedopuszczalne. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu Trybunał przypomniał,
że – jak wynika z utrwalonego orzecznictwa – art. 32 ust. 1 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w
postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
3. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła w ustawowym terminie zażalenie. Zarzuciła w nim naruszenie art. 49 w zw. z art.
36 ust. 4 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze
zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej,
w sytuacji gdy skarga nie była oczywiście bezzasadna, tj. wskazywała na wzorzec kontroli z art. 32 ust. 1 Konstytucji, a w
uzasadnieniu odnosiła się do konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego z art. 67 ust. 1 Konstytucji.