Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 września 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 243/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 listopada 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016
r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c. lub kodeks postępowania cywilnego) z art. 2, art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32,
art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 1 Konstytucji, art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32,
art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz art. 117 § 2 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 16 maja 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 1 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że choć rozpatrywana skarga jest
podpisana przez adwokata, to istniały podstawy do uznania, że nie została sporządzona i wniesiona przez tego adwokata, a tylko
przez samego skarżącego. Tym samym skarga ta nie spełniła wymagania określonego w art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada
2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). Natomiast
prawidłowo sformułowane pełnomocnictwo do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej zostało przedstawione dopiero w
odpowiedzi na zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednak skarżący udzielił go dopiero 2 lutego
2017 r.
Ponadto, mimo wezwania do udokumentowania daty doręczenia ostatecznego orzeczenia (postanowienia Sądu Okręgowego w K. z lutego
2016 r.), skarżący nie udowodnił, że to właśnie 25 października 2016 r., tj. po prawie 8 miesiącach od wydania postanowienia,
zostało mu ono doręczone. Brak ten uniemożliwił sprawdzenie, czy skarżący wniósł skargę w terminie