Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 244/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 października 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.s.a.) z art. 2 oraz
art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 221 w zw. z art. 220 § 1 i 2 p.s.a. z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony art. 219 § 1 p.s.a. jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1
Konstytucji. Zawarty w tym przepisie zwrot „przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie” nie może być rozumiany jako
termin zawity do uiszczenia opłaty sądowej, powstaje zatem – w przekonaniu skarżącego – niedająca się usunąć wątpliwość co
do początku i końca biegu terminu w tym zakresie. Skarżący wskazał także, że art. 221 p.s.a. jest niezgodny z art. 2, art.
32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim pozwala sądom orzekającym na uznanie, że pismo wnoszone przez
pełnomocnika podlega opłacie stałej już w dacie wniesienia pisma. Zdaniem skarżącego praktyka orzecznicza przyznała zaskarżonym
przepisom inną funkcję niż wynika to z ich treści.
Postanowieniem z 26 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było nieuzupełnienie braków skargi konstytucyjnej oraz stwierdzenie zbędności
orzekania w zakresie zaskarżonych przepisów, a także oczywista bezzasadność zarzutów. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny,
skarżący, mimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału z 15 kwietnia 2008 r., nie uzupełnił braków skargi przez: doręczenie
kopii orzeczeń zapadłych w sprawie, w ramach wyczerpania drogi prawnej; dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych
praw i wolności skarżącego, wyrażonych w art. 2 Konstytucji przez