Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 245/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 sierpnia 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 88 ust. 1 ustawy
z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, ze zm.) jest sprzeczny z art. 2 oraz art.
32 Konstytucji.
Decyzją z 7 marca 2005 r. (znak: 340000/6120/1/2005/595048/15/ERP) ZUS – Oddział w Rybniku odmówił skarżącemu przyznania prawa
do emerytury nauczycielskiej, ze względu na fakt, że przepisy zaskarżonej ustawy nie przewidują możliwości uwzględnienia w
wymaganym 20-letnim przebiegu pracy nauczycielskiej okresu prowadzenia zajęć dydaktycznych w czasie prowadzenia działalności
gospodarczej. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach – Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku po rozpatrzeniu
odwołania wniesionego od przytoczonej powyżej decyzji, wyrokiem z 22 czerwca 2005 r. (sygn. akt IX U 403/05) zmienił ją w
ten sposób, że przyznał skarżącemu prawo do emerytury. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zmienione wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 8 marca 2007 r. (sygn. akt III AUa 2320/05), doręczonym skarżącemu
w dniu 29 marca 2007 r. Wyrokiem tym oddalono odwołanie od decyzji organu rentowego. Skarga kasacyjna wniesiona od powyższego
orzeczenia została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I UK 225/07).
Z wydaniem przytoczonych powyżej rozstrzygnięć wiąże skarżący naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, o której mowa
w art. 2 Konstytucji oraz prawa do równego traktowania (art. 32 Konstytucji). Naruszenie powyższych zasad upatruje skarżący
w fakcie przyznania przez zaskarżony przepis szczególnych przywilejów emerytalnych niektórym tylko nauczycielom, tj. wykonującym
pracę nauczycielską na podstawie stosunku pracy, przy równoczesnej odmowie ich przyznania m.in. nauczycielom, którzy wykonują
pracę dydaktyczną w ramach własnej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu zarzutu skarżący podnosi, że kryterium zróżnicowania
– fakt zatrudnienia w oparciu o przepisy