Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 czerwca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 245/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 listopada 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 399 § 2 i art. 4011 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 190 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego art. 399 § 2 i art. 4011 k.p.c. są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 190 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji,
ponieważ „prawo do skorzystania z mechanizmu wznowienia postępowania jest [zależne] od okoliczności, czy orzeczenie kończące
postępowanie było orzeczeniem merytorycznie rozpoznającym sprawę, czy też orzeczeniem jedynie formalnym, w którym [S]ąd nie
badał zasadności roszczenia i nie orzekał o istocie »sprawy«”. W ocenie skarżącego takie zróżnicowanie możliwości procesowej
wznowienia postępowania (na podstawie faktu, iż w orzeczeniu użyto normy prawnej, co do której Trybunał Konstytucyjny orzekł
o jej niezgodności z Konstytucją) jest „naruszeniem istoty prawa do rozpoznania sprawy przez niezawiły i bezstronny [S]ąd”.
Jak podkreśla, „z normy art. 190 ust. 4 Konstytucji wynika nie tylko obowiązek ustawowego uregulowania podstaw do sanacji
(zmiany lub uchylenia) orzeczeń wydanych w oparciu o niezgodne z Konstytucją wyroki, ale także ukształtowanie ustawowych podstaw
takiego wznowienia, rozumianego jako prawo do rzetelnej procedury sądowej i prawo do dostępu do instytucji sądu jako takiego”.
Postanowieniem z 25 października 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 listopada 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że została ona sporządzona z naruszeniem reguł wskazanych
w art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016