Postanowienie TK z dnia 14 marca 2011, sygn. Ts 246/10

W skardze konstytucyjnej z 21 września 2010 r. skarżący wniósł o zbadanie zgodności art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: ustawa) w zakresie, w jakim nie uwzględnia zwolnienia podatkowego w stosunku do przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – byłych właścicieli nieruchomości i ich spadkobierców – z tytułu odpłatnego zbycia roszczeń do mienia nieruchomego bezprawnie znacjonalizowanego w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3, a także art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym.

Poprzednicy prawni skarżącego byli właścicielami nieruchomości, na której znajdowała się fabryka. Decyzją wydaną w 1947 r. fabryka została znacjonalizowana. Na własność państwa przejęto także grunt zabudowany budynkami przedsiębiorstwa. Grunt został oddany przez Skarb Państwa w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej – spółce prawa handlowego. Skarżący i jego siostra podjęli działania zmierzające do odzyskania własności nieruchomości – w 2001 r. wystąpili z powództwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, a w 2005 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej.

Spółka będąca użytkownikiem wieczystym gruntu zawarła 27 kwietnia 2007 r. ze skarżącym i jego krewną, jako następcami prawnymi dawnych właścicieli nieruchomości, umowy w formie aktów notarialnych. Przedmiotem umów było: odpłatne przeniesienie (sprzedaż) udziałów w spadku – wyłącznie roszczeń dotyczących znacjonalizowanego gruntu, ugoda , w której skarżący i jego krewna zrzekli się wszelkich roszczeń do nieruchomości, na wypadek gdyby sprzedaż udziałów nie była skuteczna. Dodatkowo, w osobnym oświadczeniu złożonym w formie aktu notarialnego, skarżący oraz jego siostra zrzekli się wszelkich roszczeń i praw do tego