Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 246/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2011 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 sierpnia 2011 r. (data nadania),
Marek J. PKS TYSOVIA (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 1262 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że zakwestionowany w skardze przepis uniemożliwia skuteczne wniesienie środka procesowego, gdyż nakłada
obowiązek dokonania opłaty sądowej ponad możliwości finansowe strony.
Postanowieniem z 23 stycznia 2013 r. (doręczonym pełnomocnikowi 31 stycznia 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że w zakresie stawianych zarzutów zakwestionowany przepis nie
był podstawą ostatecznego orzeczenia o prawach i wolnościach skarżącego. Ponadto Trybunał ustalił, że skarżący nie wskazał
sposobu naruszenia wolności i praw konstytucyjnych, a część zarzutów odnosiła się do kwestii zastosowania art. 1262 § 1 k.p.c. w jego sprawie.
W zażaleniu z 6 lutego 2013 r. skarżący zaskarżył postanowienie Trybunału w całości, wniósł o jego uwzględnienie i skierowanie
sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zarzucił: przekroczenie przez Trybunał granic wstępnego rozpoznania skargi; naruszenie
art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 647, ze zm.; dalej: ustawa
o TK), przez rozpoznanie skargi w niewłaściwym składzie; błędną wykładnię art. 79 ust. 1 Konstytucji przez przyjęcie, że przedmiotem
skargi konstytucyjnej może być tylko przepis, który był podstawą ostatecznego orzeczenia; bezpodstawne przerzucenie na skarżącego
obowiązku wykazania istnienia niekonstytucyjnej linii orzeczniczej. Skarżący podniósł również, że przepisy k.p.c. zawierają
„błąd logiczny polegający na tautologicznych bezpośrednich definicjach procedur co powoduje »zapętlanie się« postępowania
przy stosowaniu zaskarżonej normy prawnej”. Odwołując się do