Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 246/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 lipca 2015 r. (data nadania) S. J. K. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 19 ust. 4 w zw. z art. 5 pkt 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych (Dz.U.2015.581, ze zm.; dalej: uśoz) w zw. z art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.
o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U.2015.464, ze zm.; dalej: uzl) w zw. z art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.
o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U.2007.14.89, ze zm.; dalej: uzoz) z art. 20 i art. 22 w zw. z art. 2, art. 64 ust. 1 w
zw. z art. 2 i art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto wniósł o „stwierdzenie istnienia pominięcia ustawodawczego
(…) ocenianego przez pryzmat” art. 20, art. 22, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 23 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Skarżący
nie dochował bowiem, jak stwierdził Trybunał, trzymiesięcznego terminu do jej złożenia. Na marginesie Trybunał zwrócił uwagę
na to, że za pomocą wniesionej skargi skarżący próbuje uzyskać finansowanie ze środków publicznych świadczeń udzielonych z
naruszeniem umowy. W związku z powyższym podkreślił, że skarga nie może być wykorzystywana jako instrument służący korygowaniu
zaniedbań, jakich dopuszczono się w postępowaniu poprzedzającym jej wniesienie.
3. W zażaleniu na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 grudnia 2015 r. skarżący odnosi się krytycznie do stanowiska
w nim przedstawionego, zgodnie z którym wniesienie nadzwyczajnych środków zaskarżenia (w tym skargi kasacyjnej w sprawach
cywilnych) wykracza poza ramy „drogi prawnej”, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Zdaniem skarżącego: „W sytuacji (…) zmiany