Postanowienie TK z dnia 18 maja 2017, sygn. Ts 246/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 listopada 2016 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 45 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 665, ze zm.) jest niezgodny z art. 40 w zw. z art. 2, art. 32 oraz art. 65 ust. 4 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 18 maja 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej, tj. nie wskazał, w jaki sposób zakwestionowany przepis doprowadził do naruszenia jego konstytucyjnych wolności lub praw.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi „błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia” pozostający w związku z naruszeniem art. 53 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. 2016 poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego nie ma on obowiązku zarówno dokładnego określenia sposobu naruszenia konstytucyjnie chronionych wolności lub praw, jak i udowodnienia zasadności zarzutów skargi, a nawet nie ma obowiązku ich uprawdopodobnienia.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz.