Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 246/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 września 2021 r. (data nadania) T.G. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, wystąpiła o zbadanie zgodności art. 3942 § 1 i § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.) „w zakresie w jakim
zaskarżone przepisy wykluczają możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji o odmowie zwolnienia
od kosztów sądowych” z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 27 stycznia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 1 lutego 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uznał, że skarżąca nie uzyskała ostatecznego rozstrzygnięcia naruszającego
jej prawa określone w petitum skargi, ponieważ nie wniosła zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów. Zażądała jedynie sporządzenia
uzasadnienia postanowienia o odmowie takiego zwolnienia. Trybunał stwierdził ponadto, że kwestionowany przepis nie był normatywną
podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. z 28 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]), z którym skarżąca wiąże naruszenie jej
konstytucyjnych praw (nie determinował on bowiem treści tego rozstrzygnięcia).
3. W zażaleniu z 8 lutego 2022 r. (data nadania) skarżąca zarzuciła zakwestionowanemu postanowieniu naruszenie art. 61 ust.
4 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) poprzez uznanie, że „nie uzyskała ostatecznego rozstrzygnięcia naruszającego jej
prawa określon[e] w skardze konstytucyjnej” (s. 1 zażalenia). W związku z powyższym wniosła o nadanie dalszego biegu skardze
konstytucyjnej.
Pismami z 30 marca i 15 lipca 2022 r. (daty nadania) skarżąca uzupełniła powyższe