Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 247/09 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 109
ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.;
dalej: u.g.n.). Zaskarżonemu przepisowi u.g.n., w zakresie, w jakim „przepis ten określa przysługujące gminie prawo pierwokupu
w przypadku sprzedaży niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa albo jednostek samorządu
terytorialnego”, skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1-3 w zw. z art. 21
ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 2 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że przedmiotem skargi konstytucyjnej uczyniła skarżąca przepis, na podstawie którego
nie zostało wydane ostateczne orzeczenie, określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wskazywane przez skarżącą wyroki: Sądu Rejonowego
w Nidzicy z 7 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I C 69/08) oraz Sądu Okręgowego w Olsztynie z 23 czerwca 2009 r. (sygn. akt IX Ca
349/09), rozstrzygające w przedmiocie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie
mogły być – zdaniem Trybunału – uznane za orzeczenia wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze art. 109 u.g.n. Tylko
taka zaś zależność między zaskarżonym unormowaniem a wydanymi w sprawie rozstrzygnięciami warunkowała dopuszczalność uczynienia
tego przepisu przedmiotem wniesionej skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił także wadliwość