Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 247/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 22 sierpnia 2011 r. Bożena J.-P. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.; dalej:
rozporządzenie) z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 i art. 64 Konstytucji.
Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżąca sformułowała zarzut naruszenia konstytucyjnego „prawa do równości wobec prawa,
sprawiedliwego procesu oraz ochrony majątkowych praw jednostki, w tym prawa do zwrotu kosztów procesu oraz kosztów zastępstwa
procesowego w sprawie wywołanej wniesieniem skargi kasacyjnej przez drugą stronę w związku z oddaleniem wskazanej skargi kasacyjnej”.
Skarżąca za niesprawiedliwe uznała niezasądzenie przez NSA zwrotu kosztów postępowania sądowego, których „powstanie zainicjował
(…) podmiot, który przegrał w całości postępowanie ze skargi kasacyjnej”. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji,
skarżąca odwołała się do regulacji obowiązującej w postępowaniu cywilnym, w którym strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić
przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z kolei niezgodność kwestionowanego
przepisu z art. 64 Konstytucji ma polegać na pomniejszeniu zasobu przysługujących skarżącej praw majątkowych, ponieważ musiała
ponieść koszty swojej uzasadnionej obrony.
W zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 2011 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia
braków formalnych skargi, m.in. przez dokładne sformułowanie zarzutu niezgodności z Konstytucją przepisu stanowiącego przedmiot
skargi, wskazanie praw podmiotowych wynikających z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji i naruszonych
przez wydanie ostatecznego orzeczenia organu władzy publicznej w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz wyjaśnienie, w
jaki sposób przepis stanowiący przedmiot skargi narusza konstytucyjne wolności lub prawa skarżącej.