Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 248/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 lipca 2015 r. (data nadania) M. R.-S. (dalej: skarżąca)
zakwestionowała zgodność: po pierwsze, art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i
opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1691; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32,
art. 64 Konstytucji; po drugie, art. 41 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz.
59, ze zm.; dalej: k.r.o.) i art. 787 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz.
296, ze zm.; dalej: k.p.c.), oba w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. 20 stycznia 2005
r.), w zakresie, w jakim uprawniają wierzyciela do uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, w sytuacji
gdy źródłem zobowiązania jest delikt, z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 47, art. 64 i art. 71 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 8 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Stwierdził,
że skarżąca nie uprawdopodobniła naruszenia przez zaskarżone przepisy wskazanych w niej konstytucyjnych wolności lub praw.
Jak ustalił Trybunał, sytuacja prawna skarżącej jest efektem zaniechania, do jakiego doszło na wcześniejszym etapie postępowania,
tj. niezłożenia przez skarżącą (reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika) wniosku o ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności
z majątku wspólnego na podstawie art. 787 § 2 k.p.c. w zw. z art. 41 § 3 k.r.o. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia
w życie ustawy nowelizującej. Wskazał, że okoliczność ta uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi.
W przekonaniu skarżącej, wyrażonym w rozpatrywanym zażaleniu, zarzut braku dbałości o własne interesy jest całkowicie niezrozumiały.
Skarżąca przypomina, że kwestionuje zastosowanie przez sądy orzekające w jej sprawie art. 787 k.p.c. i art. 41 k.r.o.