Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 249/08 |
Uzasadnienie:
Skarżący w skardze konstytucyjnej zakwestionował zgodność art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości
i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, ze zm.; dalej: ustawa o utrzymaniu czystości) z art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Zarzucił, że zaskarżony przepis art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości narusza jego konstytucyjne prawo wynikające z zasady nullum crimen sine lege certa oraz nullum poena sine lege.
Postanowieniem z 13 października 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, uznając
zarzuty skarżącego za oczywiście bezzasadne. Trybunał stwierdził, że w ustawie o utrzymaniu czystości w sposób oczywisty odnaleźć
można wszystkie niezbędne elementy normy karnej. Art. 10 ust. 2a ustawy jasno określa jej zakres podmiotowy i przedmiotowy,
wskazując, że na każdym spoczywa obowiązek wykonywania przepisów uchwalanego przez radę gminy regulaminu utrzymania czystości
i porządku na terenie gminy. Art. 4 ust. 1 ustawy stwierdza, że regulamin jest aktem prawa miejscowego, tak więc zgodnie z
art. 94 Konstytucji jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terenie gminy. Dodatkowo art. 4 ust. 2 ustawy określa
szczegółowo zakres regulaminu, wskazując enumerycznie jego główne postanowienia. Art. 4 ust. 2 pkt 7 daje radzie gminy możliwość
ustanowienia w regulaminie „zakazu utrzymania zwierząt gospodarskich na określonych obszarach”, który jednocześnie nakłada
na mieszkańców tych obszarów obowiązek powstrzymania się od utrzymywania takich zwierząt. Niewykonywanie takiego obowiązku
niewątpliwie mieści się w dyspozycji określonej w art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości. Trybunał Konstytucyjny podkreślił
ponadto, że zaskarżony przepis art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości ma charakter przepisu odsyłającego, gdyż wskazuje,
że osoba niewykonująca obowiązków określonych