Postanowienie TK z dnia 07 kwietnia 2000, sygn. Ts 25/00

18 lutego 2000 r. skierowano do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną Stanisława G. Zakwestionowano w niej zgodność art. 223 2 prawa spółdzielczego z art. 64 i art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jako orzeczenie naruszające konstytucyjne prawa skarżącego, wydane na podstawie zakwestionowanego przepisu, wskazano w skardze wyrok Sądu Rejonowego w S. z 22 września 1997 r. (sygn. akt II C 1010/97), w którym nakazano skarżącemu opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w S., przy ul. K. i wydanie go Spółdzielni Mieszkaniowej “W.D.”.

Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż wyrok ten uprawomocnił się na skutek odrzucenia apelacji skarżącego z powodu nieopłacenia jej w terminie. Wnoszone następnie przez skarżącego zażalenia i wnioski o przywrócenie terminu do opłacenia apelacji nie zostały uwzględnione. Pełnomocnik wskazał w związku z tym na postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 1999 r. (sygn. akt I CZ 138/99) oddalające zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w S. odrzucające kasację skarżącego. Kasacja ta dotyczyć miała zaś postanowienia Sądu Okręgowego w S. z 22 lutego 1999 r., w którym oddalono zażalenie skarżącego na postanowienie sądu I instancji oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej od apelacji.

Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje.

Skarga konstytucyjna Stanisława G. nie spełnia przesłanek warunkujących dopuszczalność nadania jej dalszego biegu.

Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 konstytucji, jednym z podstawowych warunków