Postanowienie TK z dnia 08 grudnia 2009, sygn. Ts 25/08

Skarżący wnieśli w skardze konstytucyjnej o stwierdzenie, że art. 870 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ich zdaniem, norma ta narusza prawo do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Naruszenie zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa skarżący upatrują w braku dwuinstancyjnej kontroli sądu działań komornika, którym wierzyciel zarzuca naruszenie przepisów o publicznym charakterze licytacji i o wyłączeniu od udziału w przetargu. Sprawia to, zdaniem skarżących, że postępowanie egzekucyjne w zaskarżonym zakresie pozbawione jest przejrzystości i pozostaje całkowicie niejasne dla strony, która w nieuzasadniony sposób zostaje wyłączona od udziału w licytacji. Skarżący podnieśli ponadto, że art. 870 § 1 k.p.c. pozostaje w sprzeczności z art. 767 § 4 k.p.c. i tym samym narusza zasadę prawidłowej legislacji, która wymaga, aby przepisy formułowane były w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza wówczas, gdy chodzi o konstytucyjnie zagwarantowane wolności i prawa. W ocenie skarżących, brzmienie zaskarżonego przepisu, wymagające, aby skarga na udzielenie przybicia została zgłoszona do protokołu licytacji, narusza prawo wierzyciela do sądu. Wierzyciel, który wskutek naruszenia przepisów o terminie licytacji nie był na niej obecny, nie może dopełnić tej przesłanki. Skarżący wskazali, że niezależnie od wagi zarzucanych komornikowi naruszeń skarga wniesiona przez wierzyciela po zamknięciu protokołu licytacji zostanie przez sąd odrzucona albo – tak jak w