Postanowienie TK z dnia 15 września 2010, sygn. Ts 25/10

1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej z 26 stycznia 2010 r. A.P. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 21 w związku z art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) – w zakresie, w jakim przepisy te uniemożliwiają osobom, które pobierały wcześniejszą emeryturę, przyznaną im w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 stycznia 1990 r. w sprawie wcześniejszych emerytur dla pracowników zwalnianych z pracy z przyczyn dotyczących zakładów pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 27; dalej: rozporządzenie z 1990 r.), z chwilą osiągnięcia przez nie wieku emerytalnego, ustalenie podstawy wymiaru emerytury na nowo z uwzględnieniem zasad określonych w art. 15 ustawy emerytalno-rentowej, z zastosowaniem kwoty bazowej aktualnej na datę złożenia wniosku o emeryturę – z art. 67 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji.

W ocenie skarżącej kwestionowana regulacja narusza zasadę równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego (art. 32 w związku z art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji). Skarżąca wywodzi, że świadczenia na rzecz osób tracących pracę nie ze swojej winy, a mających odpowiedni staż zatrudnienia, przybierały w ciągu ostatnich piętnastu lat różnorodne formy. Jednakże cel tych świadczeń był taki sam – zabezpieczenie społeczne pewnej grupy osób, która nie uzyskała jeszcze uprawnień emerytalnych z powodu nieosiągnięcia stosownego wieku, lecz utraciła zatrudnienie nie z własnej woli i winy, a legitymowała się jednocześnie odpowiednim stażem zatrudnienia. Skarżąca pobierała tzw. wcześniejszą emeryturę, przyznaną jej na mocy rozporządzenia z 1990 r. Zdaniem skarżącej, ze względu na to, że charakter świadczenia przedemerytalnego (o którym mowa w