Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 25/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 stycznia 2011 r. (data nadania) Dominik J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 57 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm.; dalej: k.r.o.), w części
dotyczącej orzekania o winie małżonków, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto skarżący
zakwestionował zgodność art. 3982 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim nie dopuszcza wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o rozwód, z art. 30 i art. 183 Konstytucji.
Postanowieniem z 21 lutego 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi 27 lutego 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej. W ocenie Trybunału skarżący nie wskazał sposobu naruszenia praw podmiotowych. Trybunał stwierdził
przy tym, że większość zarzutów skargi dotyczyła kwestii zastosowania art. 57 § 1 k.r.o. in concreto. W odniesieniu do zarzutów niekonstytucyjności art. 3982 § 2 k.p.c. Trybunał uznał, że przepis ten nie był podstawą wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku – Wydział I Cywilny (sygn. akt
I ACa 661/10), wskazanego jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał podniósł również, że
zarzuty skargi w tym zakresie zostały oparte na niewłaściwej podstawie.
W zażaleniu z 5 marca 2012 r. skarżący zaskarżył postanowienie Trybunału w całości, wniósł o jego uwzględnienie i skierowanie
sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zarzucił naruszenie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 102,
poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) przez niewłaściwe, tj. sprzeczne z treścią skargi i materiałem dowodowym ustalenie,
że skarga nie spełnia