Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 września 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 25/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 lutego 2012 r. (data nadania) W.Ż. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 100 §
2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie,
w jakim jego dyspozycja ogranicza osobie niebędącej stroną postępowania, możliwość powzięcia wiedzy o podstawach odmowy wszczęcia
postępowania karnego, a tym samym zamyka jej drogę do skorzystania z prawa żądania wznowienia zakończonego prawomocnym wyrokiem
postępowania cywilnego, z uwagi na ograniczenie wprowadzone przez art. 404 [ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.); dalej: k.p.c.]”, z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zakwestionowany
przepis, który przewiduje doręczenie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania lub o jego umorzeniu jedynie stronom postępowania
karnego, zamknął mu drogę do wznowienia postępowania cywilnego. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 404 k.p.c. wznowienie
postępowania cywilnego z powodu przestępstwa w sytuacji, w której postępowanie karne w przedmiocie tego przestępstwa nie może
zostać wszczęte lub zostało umorzone, jest możliwe jedynie wtedy, gdy strona wykaże, iż powodem odmowy wszczęcia postępowaniu
karnego lub jego umorzenia nie był brak dowodów. Skarżący – jak twierdził – nie mógł jednak tego wykazać, ponieważ nie miał
możliwości zapoznania się z treścią postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania karnego.
Postanowieniem z 18 czerwca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że zaskarżony art. 100 § 2 k.p.k. nie był podstawą orzeczenia, które
skarżący wskazał jako ostateczne rozstrzygnięcie o swoich wolnościach lub prawach. Za takie orzeczenie skarżący uważa bowiem
postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 15 listopada 2007 r. (sygn. akt. VII Pz 148/07), w którym sąd ten
stwierdził,