Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 czerwca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 25/16 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 stycznia 2016 r. (data nadania) A.W. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 75 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.; dalej: kk) z art.
42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
2. Skargę konstytucyjną złożono na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z lipca
2015 r. zarządził wobec skarżącego wykonanie kary 2 lat pozbawienia wolności, wcześniej warunkowo zawieszonej. W uzasadnieniu
tego rozstrzygnięcia stwierdził, że skarżący w okresie próby wszedł w konflikt z prawem na terenie Wielkiej Brytanii, gdzie
został skazany za popełnione przestępstwo, a ponadto że toczy się wobec niego postępowanie przygotowawcze w Prokuraturze Rejonowej
w W. W związku z tym zdaniem sądu doszło do rażącego naruszenia porządku prawnego. Sąd Okręgowy w W. (dalej: Sąd Okręgowy
w W.), postanowieniem z października 2015 r. utrzymał w mocy orzeczenie sądu I instancji.
3. Z wydaniem powyższych orzeczeń skarżący wiąże naruszenie zasady określoności prawa oraz standardu rzetelnego procesu w
odniesieniu do postępowania karnego mającego za przedmiot kwestię fakultatywnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Jego zdaniem art. 75 § 2 kk, na podstawie którego pozbawiono go wolności, wprowadza niedopuszczalny w państwie prawa element
dowolności orzekania. Z tego względu nie spełnia wymogu określoności czynu zabronionego, o którym mowa w art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Z treści art. 75 § 2 kk nie wynika jednoznacznie, jak zauważa, czy rażące naruszenie porządku prawnego niebędące przestępstwem
może stanowić podstawę zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej, jak też czy może stanowić ją
przestępstwo, co do którego nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok. W przekonaniu skarżącego kwestionowany przepis narusza ponadto
zasadę domniemania niewinności i rzetelnego procesu karnego „przez takie ukształtowanie procedury sądowej, która