Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 25/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stanisława P. sporządzonej 15 lutego 1999 r. zarzucono, iż art. 3, art. 32 pkt 2 oraz art. 35 pkt
3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 243 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 12 oraz
art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżący podniósł, iż art. 393 kodeksu postępowania cywilnego jest
niezgodny z art. 45 Konstytucji RP. Skarżący nadto zarzucił przepisom dotyczącym “prawa do pomocy prawnej adwokata z urzędu”
niezgodność z art. 45 Konstytucji RP, ze względu na brak precyzji w sformułowaniu umożliwiającej dowolne ich stosowanie.
Skarżący wskazał, iż jego prawa konstytucyjne zagwarantowane w art. 2, art. 12 oraz art. 45 Konstytucji RP zostały naruszone
przez wydanie wyroku Sądu Rejonowego dla W.-S. z 20 stycznia 1998 r. (sygn. akt IV P. 3587/96) oraz wyroku Sądu Wojewódzkiego
w W. z 18 czerwca 1998 r. (sygn. akt VII Pa 85/98).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 7 kwietnia 1999 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie, które z orzeczeń zapadłych w niniejszej sprawie skarżący
uważa za ostateczne rozstrzygnięcie o jego wolnościach lub prawach określonych w konstytucji oraz dokładne określenie sposobu
naruszenia ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na