W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 października 2007 r. skarżący zarzucił, że art. 3984 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
W ocenie skarżącego, ustanowiony w tym przepisie obowiązek sporządzenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
oraz uzasadnienie go, stanowi niczym nieuzasadnione ograniczenie dostępu do sądu przewidzianego prawem skargi kasacyjnej.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. W 1999 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego
dla m.st. Warszawy – Wydział I Cywilny w Warszawie (sygn. akt I Ns 528/00) o zniesienie współwłasności nieruchomości poprzez
stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie. Sąd wniosek oddalił. Wniesiona apelacja, wyrokiem z 6 czerwca 2006 r.,
została oddalona przez Sąd Okręgowy – Wydział V Odwoławczy w Warszawie (sygn. akt V Ca 2156/05). W dniu 21 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy postanowieniem doręczonym skarżącemu 1 sierpnia 2007 r. odrzucił wniesioną skargę kasacyjną.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2008 r., doręczonym 26 marca 2008 r., pełnomocnik skarżącego został
wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez: dokładne określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej,
zgodnie z przesłankami warunkującymi jej dopuszczenie do rozpoznania wyrażonymi w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 47
ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o
TK); dokładne określenie wzorca kontroli, poprzez wskazanie, jakie wolności lub prawa konstytucyjne zostały zdaniem skarżącego
naruszone, a także wskazanie sposobu naruszenia wolności lub praw; podanie dokładnego opisu stanu faktycznego.