Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 czerwca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 250/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 października 2012 r. Danuta K. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 433 § 2 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) „w zakresie, w jakim,
stanowiąc o obowiązku sądu odwoławczego rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów środka odwoławczego, pozostawia poza zakresem
obowiązkowego rozpoznania sądu odwoławczego badanie prawidłowości rozpoznania przez sąd pierwszej instancji sprawy w zakresie
wszelkich aktów stosowania prawa (procesowego i materialnego), podjętych przez ten sąd dla rozpoznania sprawy, a nieobjętych
zarzutami środka odwoławczego”, oraz art. 536 k.p.k. „w zakresie, w jakim, stanowiąc o obowiązku Sądu Najwyższego rozpoznania
kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, pozostawia poza zakresem rozpoznania sądu kasacyjnego badanie prawidłowości
rozpoznania przez sąd odwoławczy sprawy w zakresie wszelkich aktów stosowania prawa (procesowego i materialnego), podjętych
przez ten sąd, a nieobjętych podniesionymi w kasacji zarzutami”, z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej ograniczenie zakresu obowiązkowego rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy jedynie do wniosków i zarzutów
środka odwoławczego powoduje naruszenie prawa skarżącej do sprawiedliwego rozpoznania jej sprawy przez sąd. Skutkuje bowiem
tym, że sąd odwoławczy (zarówno sąd drugiej instancji, jak i rozpatrujący kasację Sąd Najwyższy) rozpoznaje jedynie część
sprawy skarżącej.
Postanowieniem z 22 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem
wydania takiego rozstrzygnięcia w zakresie badania zgodności art. 433 § 2 k.p.k. z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art.
31 ust. 3 Konstytucji było ustalenie, że skarga została złożona z naruszeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Ostatecznym
orzeczeniem wydanym na podstawie art. 433 § 2 k.p.k. było bowiem orzeczenie Sądu Okręgowego w Olsztynie – VII