Postanowienie TK z dnia 06 czerwca 2017, sygn. Ts 250/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 listopada 2016 r. (data nadania), E.P. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 102 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90 poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) w zakresie, w jakim „nie gwarantuje osobom tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności oraz środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, prawa do zapoznawania się z opiniami, sporządzonymi na zlecenie administracji zakładu karnego, stanowiącymi podstawę podejmowanych wobec nich decyzji” jest niezgodny z art. art. 51 ust. 3 w związku z art. 32 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący twierdzi, że przebywając w zakładzie penitencjarnym wielokrotnie występował do dyrektora z wnioskiem o udostępnienie mu dokumentów znajdujących się w jego aktach osobowych. Dyrektor za każdym razem odmawiał spełnienia żądań, ale swojego stanowiska nigdy nie przedstawił „na piśmie”. 2 listopada 2015 r. skarżący „odwołał się” od decyzji dyrektora do Ministra Sprawiedliwości, ale w odpowiedzi udzielonej mu przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości – Wydział Sądów Powszechnych-Cywilny z listopada 2015 r., otrzymał jedynie kopię pisma p.o. Zastępcy Dyrektora Departamentu Sądów Powszechnych z marca 2004 r., skierowanego do Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W piśmie tym dyrektor wskazał, że przepisy k.k.w. oraz wydawane na jego podstawie akty wykonawcze, nie przewidują uprawnienia skazanego do zapoznawania się z całością jego akt osobowych, a tym samym nie zobowiązują dyrektorów jednostek