Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 251/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 października 2009 r. skarżący zarzucił art. 6 ustawy z dnia
10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66, ze zm.)
sprzeczność z art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2, art. 67 ust. 1 Konstytucji.
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Lublinie decyzją z 26 stycznia 2009 r. (sygn. RIU 4820/1) odmówił skarżącemu ponownego
ustalenia wysokości świadczeń wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji
waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu
Okręgowego w Lublinie – VIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych z 23 kwietnia 2009 r. (sygn. akt VIII U 983/09). Sąd Apelacyjny
w Lublinie – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 16 września 2009 r. (sygn. akt III AUa 632/09) oddalił
apelację wniesioną od orzeczenia sądu I instancji.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć wiąże skarżący naruszenie zasady równości wobec prawa. W uzasadnieniu zarzutu
skarżący wskazuje, że gdyby obecnie przeszedł na emeryturę, otrzymałby wyższe świadczenie z ubezpieczenia społecznego o około
29,85%. Jedynym powodem takiego zróżnicowania jest fakt wcześniejszego przejścia na emeryturę i związana z tym okoliczność,
że wysokość uposażenia żołnierzy zwiększa się szybciej niż wysokość świadczenia emerytalnego wynikająca z jego waloryzacji.
W dalszej części uzasadnienia skarżący odwołuje się do omówienia istoty zasady równości w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego,
zawartego w artykule Krzysztofa Ślebzaka, Konstytucyjne aspekty waloryzacji emerytur wojskowych, (WPP 2009, nr 1). Skarżący podkreśla odmienny charakter służby wojskowej żołnierzy zawodowych i stanowiący tego konsekwencje
odrębny charakter systemu emerytalnego żołnierzy od innych systemów emerytalnych. Z tego względu niezasadne jest – w jego
ocenie – porównywanie