Postanowienie TK z dnia 14 lipca 2015, sygn. Ts 251/14

W skardze konstytucyjnej z 16 września 2014 r., sporządzonej przez pełnomocnika, G.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 27 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 27 ust. 5, 6 i 7 ustawy o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 750, ze zm.; dalej: u.d.u.). Skarżący zarzucił, że kwestionowane przepisy u.d.u., w zakresie „odnoszącym się do kompetencji Komisji Nadzoru Finansowego [dalej: KNF] do odmowy wyrażenia zgody na powołanie członka zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, ze względu na niespełnienie przesłanki rękojmi prowadzenia zakładu ubezpieczeń w sposób należyty”, są niezgodne z art. 47 i art. 65 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 14 lipca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wskazał, że zarzuty skarżącego merytorycznie wiążą się przede wszystkim z treścią art. 27 ust. 2 pkt 4 i art. 27 ust. 6 u.d.u., te bowiem unormowania ustanawiają – kwestionowaną w skardze – przesłankę rękojmi prowadzenia zakładu ubezpieczeń w sposób należyty. Trybunał stwierdził w związku z tym, że argumentacja przedstawiona w skardze nie spełnia wymogu wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, polegającego na wyjaśnieniu sposobu naruszenia przez zaskarżone przepisy konstytucyjnych wolności i praw skarżącego. Ponadto zarzuty skarżącego, w których wskazuje na wadliwość posłużenia się przez ustawodawcę pojęciem nieostrym i niejednoznacznym, nie mogą być uznane za wystarczające uprawdopodobnienie tezy o niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów u.d.u. Trybunał zwrócił też uwagę na brak wykazania, że istota zarzucanego w skardze naruszenia praw podmiotowych skarżącego tkwi w treści tych unormowań, nie zaś jedynie w – negatywnie ocenianym – sposobie ich zastosowania w jego sprawie. Trybunał odwołał się w tym zakresie do swojego orzecznictwa, w którym wyraził tezę o konstytucyjnej