Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 251/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2015 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca
albo Spółka) wystąpiła o zbadanie zgodności:
– po pierwsze, art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz.
1199, ze zm.; dalej: ustawa o biopaliwach), w brzmieniu nadanym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o zmianie
ustawy o podatku akcyzowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 666; dalej: ustawa zmieniająca) z: 1)
art. 118 ust. 1, art. 119 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 2 i art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim „przepis ten w kształcie
nadanym ustawą zmieniającą został wprowadzony do porządku prawnego z rażącym naruszeniem zasad ustawodawczych”; 2) art. 2
i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim uregulowana w tym przepisie sankcja karnoadministracyjna jest nadmiernie
surowa;
– po drugie, art. 33 ust. 5 ustawy o biopaliwach z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepis ten
ma charakter normy nieokreślonej i nieprecyzyjnej;
– po trzecie, art. 33 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 5 ustawy o biopaliwach z art. 42 ust. 2 i art. 2 Konstytucji, w zakresie,
w jakim nie gwarantuje podmiotom realizującym Narodowy Cel Wskaźnikowy (dalej również NCW) możliwości obrony w postępowaniu,
w ramach którego wymierzana jest kara za niezapewnienie w danym roku minimalnego udziału biokomponentów i innych paliw odnawialnych
w ogólnej ilości paliw ciekłych sprzedawanych, zbywanych w innej formie lub zużywanych przez niego na potrzeby własne; a także
w zakresie, w jakim regulacja ta nie przewiduje możliwości miarkowania tej sankcji karnej;
–