Postanowienie TK z dnia 15 kwietnia 2009, sygn. Ts 252/07

Skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2007 r. skargę konstytucyjną, w której zarzucił, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest sprzeczny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej skutkujące naruszeniem prawa do sądu oraz prawa do rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Zgodnie z zaskarżonym przepisem sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

Skarżący zwraca uwagę, że sprawiedliwość proceduralna gwarantuje jednostce prawidłowość stosowania norm prawa formalnego podczas rozpoznawania jego sprawy. Skoro zatem zasada demokratycznego państwa prawnego nakłada na ustawodawcę obowiązek stanowienia takiego prawa, które będzie prawem sprawiedliwym wobec wszystkich obywateli niezależnie od ich statusu majątkowego, to odmienne traktowanie strony reprezentowanej przez pełnomocnika i stronę występującą osobiście czyni to uprawnienie iluzorycznym. Podkreśla także, że wynikające z zaskarżonego przepisu założenie nieomylności pełnomocników zaprzecza racjonalności ustawodawcy i czyni iluzorycznymi uprawnienia konstytucyjne. Odrzucenie apelacji ze względu na uchybienie formalne eliminuje zastrzeżone konstytucyjnie prawo do sądu i