Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 252/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 grudnia 2016 r. (data nadania), uzupełnionej pismami z
30 stycznia i 15 marca 2017 r., B.K. (dalej: skarżący) zarzucił, że ustawa z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.
U. z 2016 r. poz. 1999, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) jest niezgodna z art. 13, art. 17, art. 20, art. 24, art. 30,
art. 31 oraz art. 32 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowany przez niego akt prawny narusza konstytucyjne „zasady zawodu adwokata”.
Postanowieniem z 21 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że skarżący
nie jest podmiotem legitymowanym do sporządzenia we własnym imieniu tego nadzwyczajnego środka ochrony konstytucyjnych wolności
i praw, ponieważ został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdził,
że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne, gdyż złożona skarga złożona skarga nie spełnia podstawowego warunku
określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o