Postanowienie TK z dnia 14 stycznia 2025, sygn. Ts 252/22

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 października 2022 r. (data nadania) radca prawny K.G. (dalej: skarżący), wystąpił w swojej sprawie i swoim imieniu z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.

1. Sąd Okręgowy w W. Wydział IV Karny Odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy skarżącego obwinionego o czyny z art. 343 ust. 1 w związku z art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556; ze zm.) i z art. 141 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 281, ze zm.; dalej: k.w.) na skutek apelacji wniesionej przez skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w W. VII Wydział Karny z 4 listopada 2021 r. (sygn. akt […]), który uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 500 zł, wyrokiem z 10 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając, że apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

W skardze konstytucyjnej skarżący wskazał wyrok Sądu Okręgowego w W. Wydział IV Karny Odwoławczy z 10 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]) jako ostateczne orzeczenie w sprawie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, informując również, że od tego wyroku nie wniósł nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Zaznaczył, że zaskarżone w petitum skargi konstytucyjnej przepisy stanowiły podstawę wydania wyroku Sądu Okręgowego w W. z 10 sierpnia 2022 r. oraz podał, że naruszonymi konstytucyjnymi prawami i wolnościami są w szczególności: prawo do sprawiedliwego procesu, prawo do obrony, prawo do wolności słowa, wolność zgromadzeń, wolność czynienia tego, co nie jest zakazane, a naruszonymi przepisami Konstytucji są: art. 31 ust. 2, art. 42 ust. 1 i 2,